تبليغاتX


تازه های فیزیک دبیرستان و نجوم

oldest Place in Solar System: Our Moon


June 18, 2009 -- Astronomers have found the coldest spot in our solar system and it may be a little close for comfort. It's on our moon, right nearby. NASA's new Lunar Reconnaissance Orbiter is making the first complete temperature map of the moon. It found that at the moon's south pole, it's colder than far away Pluto. The area is inside craters that are permanently shadowed so they never see sun.

"It's sort of like a faint glow and that's your only source of heat," said David Paige, a University of California, Los Angeles, scientist who is part of the NASA team. "Right here in our own backyard are definitely the coldest things we've seen in real measurements."

Temperatures there were measured at 397 degrees below zero. That's just 62 degrees higher than the lowest temperature possible.

Pluto is at least a degree warmer even though it is about 40 times farther away from the sun.

The coldest temperatures on the moon were usually in craters that were within bigger craters, hiding farther from the sun, Paige said. Three craters where the cold temperatures were noted were Faustini, Shoemaker and Haworth. And some of the coldest places are so remote and unexplored they don't even have names yet, he said.

Soon, the moon's south pole will slightly warm up with the change of seasons and the north pole will get chillier, he said.


+ نوشته شده توسط خدیجه (مینا ) ترکاشوند در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388 و ساعت 23:42 |

● سوال:
چگونه می‌توان با یک فشارسنج ارتفاع یک آسمان‌خراش را محاسبه کرد؟

● پاسخ یک دانشجو:
"یک نخ بلند به گردن فشارسنج می‌بندیم و آن را از سقف ساختمان به سمت زمین می‌فرستیم. طول نخ به اضافه طول فشارسنج برابر ارتفاع آسمان‌خراش خواهد بود.

این پاسخ ابتکاری چنان استاد را خشمگین کرد که دانشجو را رد کرد.. دانشجو با پافشاری بر اینکه پاسخش درست است به نتیجه امتحان اعتراض کرد. دانشگاه یک داور مستقل را برای تصمیم درباره این موضوع تعیین کرد. داور دانشجو را خواست و به او شش دقیقه وقت داد تا راه حل مسئله را به طور شفاهی بیان کند تا معلوم شود که با اصول اولیه فیزیک آشنایی دارد. دانشجو پنج دقیقه غرق تفکر ساکت نشست. داور به او یادآوری کرد که وقتش درحال اتمام است. دانشجو پاسخ داد که چندین پاسخ مناسب دارد اما تردید دارد کدام را بگوید. وقتی به او اخطار کردند عجله کند چنین پاسخ داد:

"اول اینکه می‌توان فشارسنج را برد روی سقف آسمان‌خراش، آنرا از لبه ساختمان پائین انداخت و مدت زمان رسیدن آن به زمین را اندازه گرفت. ارتفاع ساختمان مساوی یک دوم g ضربدر t به توان دو خواهد بود. اما بیچاره فشارسنج ."

"یا اگر هوا آفتابی باشد می‌توان فشارسنج را عمودی بر زمین گذاشت و طول سایه‌اش را اندازه گرفت. بعد طول سایه آسمان‌خراش را اندازه گرفت و سپس با یک تناسب ساده ارتفاع آسمان‌خراش را بدست آورد ."

"اما اگر بخواهیم خیلی علمی باشیم، می‌توان یک تکه نخ کوتاه به فشارسنج بست و آنرا مثل یک پاندول به نوسان درآورد، نخست در سطح زمین و سپس روی سقف آسمان‌خراش. ارتفاع را از اختلاف نیروی جاذبه می‌توان محاسبه کرد :

T = 2 pi sqroot (l / g) ."


"یا اگر آسمان‌خراش پله اضطراری داشته باشد، می‌توان ارتفاع ساختمان را با بارومتر اندازه زد و بعد آنها را با هم جمع کرد."

"البته اگر خیلی گیر و اصولگرا باشید می‌توان از فشارسنج برای اندازه‌گیری فشار هوا در سقف و روی زمین استفاده کرد و اختلاف آن برحسب میلی‌بار را به فوت تبدیل کرد تا ارتفاع ساختمان بدست آید."

"ولی چون همیشه ما را تشویق می‌کنند که استقلال ذهنی را تمرین کنیم و از روش‌های علمی استفاده کنیم، بدون شک بهترین روش آنست که در اتاق سرایدار را بزنیم و به او بگوییم: اگر ارتفاع این ساختمان را به من بگویی یک فشارسنج نو و زیبا به تو می‌دهم ."

این دانشجو کسی نبود جز نیلز بور، تنها دانمارکی که موفق شد جایزه نوبل در رشته فیزیک را دریافت کند

+ نوشته شده توسط خدیجه (مینا ) ترکاشوند در یکشنبه بیست و دوم شهریور 1388 و ساعت 15:5 |
BBC Persian

به روز شده:  03:53 گرينويچ - سه شنبه 11 اوت 2009 - 20 مرداد 1388

تلسکوپ فضایی کپلر آزمون مهمی را پشت سر گذاشت

یک رصدخانه فضایی ناسا که در ماه مارس امسال پرتاب شده بود سیاره ای را در حال گردش به دور ستاره مرکزی ردیابی کرده است.

تلسکوپ کپلر که هم اکنون در مدار زمین می گردد در آزمونی برای محک توانایی هایش، اتمسفر این سیاره خارج از منظومه شمسی را ردیابی کرده است.

ماموریت کپلر جستجو برای یافتن سیاراتی با ابعاد مشابه زمین است که ممکن است قابلیت پیدایش حیات در آنها وجود داشته باشد. کپلر همان بخشی از کهشکان را جستجو می کند که ما نیز در آن قرار داریم.

اولین یافته های تلسکوپ بر داده هایی که طی 10 روز پیش از شروع کار رسمی این رصدخانه جمع آوری شده بود استوار است.

این نتایج در نشریه علمی "ساینس" چاپ شده است.

سیاره ای که کپلر شناسایی کرده HAT-P-7 نامگذاری شده و حول ستاره ای در فاصله تقریبا هزار سال نوری از زمین می گردد.

این کره دورافتاده تنها ظرف 2/2 روز حول ستاره مرکزی می گردد و در مقایسه با زمین، 26 بار به ستاره مرکزی نزدیکتر است.

میزان خمیدگی نور گذرنده از سیاره نشان می دهد که دمای اتمسفر آن در طول روز به 2377 درجه سانتیگراد می رسد.

دیوید کوچ از مقام های مرکز تحقیقات آمس ناسا در کالیفرنیا گفت: "این نتیجه اولیه نشان می دهد که سیستم ردیابی کپلر صاف به هدف می زند."

+ نوشته شده توسط خدیجه (مینا ) ترکاشوند در شنبه بیست و یکم شهریور 1388 و ساعت 17:36 |
BBC Persian
به روز شده:  02:55 گرينويچ - چهارشنبه 19 اوت 2009 - 28 مرداد 1388

کشف 'ماده شیمیایی حیات' در یک دنباله دار

سازمان فضایی آمریکا، ناسا، می گوید دانشمندان یکی از مواد بنیادی شیمیایی که از مصالح ساختمانی حیات است را برای اولین بار در یک دنباله دار یافته اند.

گلیسین یک آمینو اسید است که در پروتئین ها - ملکول های پیچیده ای که ارگانیسم های زنده برای ساختن و حفظ سیستم های خود از آنها استفاده می کنند - یافت می شود.

این ماده در ذراتی که از دنباله دار وایلد-2 در فضا پراکنده می شد ردیابی شده است. این ذرات در سال 2004 توسط کاوشگر "استارداست" ناسا جمع آوری شده بود.

این نظریه که "بذر" حیات در زمین ابتدا توسط یک دنباله دار کاشته شد خیلی پرطرفدار است.

بسیاری از دانشمندان به این نظریه اعتقاد دارند که میلیاردها سال قبل برخورد تعداد زیادی از همین دنباله دارها - توده های کوه آسای یخ و سنگ - مواد شیمیایی مهمی که پیش درآمد حیات بودند را به زمین آورد.

دکتر کارل پیلچر سرپرست موسسه اخترزیست (استروبیولوژی) ناسا گفت: "کشف گلیسین در یک دنباله دار تقویت کننده این نظر است که مصالح اولیه ساختمانی حیات در فضا به وفور یافت می شود، و این استدلال را تقویت می کند که آثار حیات در کیهان ممکن است زیاد باشد نه نادر."

گلیسین قبلا در شهاب سنگ ها دیده شده بود اما این اولین بار است که در مواد منتشر شده از دنباله دارها کشف می شود.

این کاوشگر ناسا در ژانویه 2004 از کنار دنباله دار "81 پی/وایلد-2" به قطر پنج کیلومتر گذشت.

این کاوشگر از حدود 240 کیلومتری هسته دنباله دار گذشت و ذراتی که از سطح آن متصاعد می شد را جمع آوری کرد. این ذرات بسیار ریز (که ابعاد آنها چندهزارم میلیمتر است) در سال 2006 در یک کپسول مهر و موم شده به زمین بازگردانده شد.

مواد بازگردانده شده به زمین در میان آزمایشگاه های نجومی برتر جهان توزیع شد که دریچه خارق العاده ای به روی شرایطی که در نخستین مراحل تشکیل منظومه شمسی یعنی تشکیل سیارات و دنباله دارها حاکم بود گشوده است.

+ نوشته شده توسط خدیجه (مینا ) ترکاشوند در سه شنبه هفدهم شهریور 1388 و ساعت 11:58 |



ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط خدیجه (مینا ) ترکاشوند در شنبه هفتم شهریور 1388 و ساعت 10:38 |