موج بر سطح آب آرام

میکروویو ( Microwaves )

میکروویو

ساعت شنی

تایمر

n the example above, when the operator pushes button 0002 the timer starts ticking. When the accumulated value reaches 0 the timer contacts (T000) will close and output 0500 becomes true. When the operator releases the button (0002) the accumulated value is held(i.e. retained). Only when the operator pushes the reset button(0001) does the timer reset.

ساختمان تایمر دیجیتالی

ساختمان تایمر دیجیتالی

deathtimer پیش بینی زمان مرگ

پیش بینی زمان مرگ

تفاوت مسیر حرکت و نمودار مکان - زمان

یک فلش جالب که تفاوت مسیر حرکت و نمودار مکان - زمان را نشان می دهد

یک زوج کهکشان

 

به گزارش خبرگزاری مهر، زوج کهکشان Arp 87 یکی از صدها زوج کهکشانی است که در فضای اطراف کهکشان راه شیری واقع شده اند.

این زوج کهکشان نخستین بار در دهه 70 توسط "هالتون آرپ" (Halton Arp) کشف شد. اما وضوح بالای تصویری که به تازگی تلسکوپ فضایی هابل به زمین ارسال کرده است، جزئیاتی از این کهکشان ها را که تاکنون ناشناخته بودند نشان می دهد.

براساس گزارش روزنامه تلگراف، NGC 3808 که در طرف راست تصویر دیده می شود، یک کهکشان مارپیچ است. این کهکشان یک حلقه درخشان ستاره ای دارد که به شکل یک نوار گرد و غبار ستاره ای مشاهده می شود.

زوج کهکشان Arp 87  

امتداد گاز و گرد و غبار این کهکشان به کهکشان همراهش با عنوان NGC 3808A که در طرف چپ تصویر وجود دارد، منتهی می شود.

NGC 3808A هم یک کهکشان مارپیچ است که در این تصویر تنها یک طرف آن دیده می شود. این کهکشان از یک حلقه چرخان تشکیل شده که محتوی ستارگان و ابرهای گازی بین ستاره ای است.

از دیدگاه علمی نکته جالب توجه این تصویر این است که هر دو کهکشان تحت تاثیر واکنش های گرانشی همدیگر قرار دارند.

منبع " خبرگزاری مهر "

اولین تصاویر انتقال الکترون ها در یک ماده جامد بدست آمد

 

به گزارش خبرگزاری مهر، محققان موسسه فیزیک کوانتوم ماکس پلانک آلمان در همکاری با چند موسسه آلمانی و اسپانیایی توانستند از الکترون هایی که توسط یک نوار نوری تحریک شده و در یک بلور فلز تنگستن براساس انرژی اولیه ای داشتند در سرعت های مختلف حرکت می کردند، تصویربرداری کنند.

این دانشمندان که نتایج تحقیقات خود را در مجله نیچر منتشر کرده اند، توانستند تفاوت های جزئی در زمانی که الکترون ها برای حرکت در یک فلز صرف می کنند را نشان دهند.

حرکت یک الکترون در یک ماده جامد در یک فضای زمانی نامحدود برابر با 10 و یا 100" آتوثانیه" اتفاق می افتد. هر آتوثانیه برابر با یک میلیاردیوم میلیاردیوم ثانیه است.

این تحقیق اولین تلاش دانشمندان برای مشاهده انتقال الکترون ها در یک ماده جامد است که با یک سیستم پیشرفته طیف سنج انجام شد.

این طیف سنج پیشرفته که Atr (ثبت کننده ناپایدار آتوثانیه) نام دارد، می تواند تصاویری با وضوح تصویر در مقیاس آتوثانیه را تهیه کند.

برمبنای "اثر فتوالکتریک" که نخستین بار در پایان قرن نوزدهم توسط "هاینریش رودولف هرتز" مطرح و چند سال بعد مجددا از سوی آلبرت انیشتن بکار گرفته شد، یک ماده می تواند توسط یک تشعشع نوری ساطع کننده الکترون ها (فوتوگسیل) ضربه بخورد.

بنابراین اثر، الکترون می تواند از نوری که از یک حالت با انرژی کم به حالت تحریک با انرژی بالا می گذرد، ضربه بخورد.

این محققان اکنون دریافتند که سرعتی که با آن این ذرات حرکت می کنند نه تنها به انرژی فوتونی که به آنها ضربه می زنند بستگی دارد، بلکه همچنین این سرعت به وضعیتی که این ذرات در مرحله آغاز در آن قرار گرفته اند نیز وابسته است.

در این آزمایش طیف سنج  Atr یک نوار نوری را در نزدیکی طیف مادون قرمز(Nir) گسیل کرد و درپی آن نوار دیگری در طیف انتهای فرابنفش (Xuv) که فوتو گسیل را تحریک می کند، ساطع شد.

دانشمندان مشاهده کردند که درتضاد با آنچه در اتم های مجزا مشاهده می شود، در یک ماده جامد حالت های انرژیکی مختلفی وجود دارد.

برای مثال، در یک بلور فلز تنگستن حداقل می توان دو سطح انرژی را تشخیص داد که در آنها الکترون ها وجود دارند.

این آزمایش نشان داد الکترون هایی که از یکی از این سطح ها با عنوان 4f عزیمت می کنند، با 100 آتوثانیه تاخیر نسبت به سطح دیگر حرکت می کنند.

این محققان معتقدند که این توانایی الکترون ها در مواد جامد می تواند در توسعه فناوری های پیشرفته در عرصه نیمه هادی ها، الکترونیک مولکولی، اپتوالکترونیک و فتوولتائیک مورد استفاده قرار گیرند.

 منبع " خبرگزاری مهر "

سه ایزوتوپ جدید از عناصر آلومینیوم و منگنز

منبع " خبرگزاری مهر "

به گزارش خبرگزاری مهر، محققان دانشگاه ایالتی میشیگان توانستند با همکاری National Superconducting Cyclotron Laboratory سه ایزوتوپ از عناصر آلومینیوم و منگنز را بدست آورند که تاکنون هرگز مشاهده نشده بود.

این نتایج می تواند راه جدیدی در عرصه فیزیک هسته ای بگشاید و امکان وجود گونه های مختلف عناصر سنگین تر را که تاکنون با مدل های فعلی ارزیابی نشده اند پیشنهاد کند.

دراین خصوص "دیو ماریسی" سرپرست این تیم تحقیقاتی که نتایج بررسی های خود را در مجله نیچر منتشر کرده است، اظهار داشت:" این تحقیقات می تواند به کشف ایزوتوپ های ممکن موجود در طبیعت منجر شود."

درحدود 30 سال قبل کشف شد ذراتی که هسته ها، پروتون ها و نوترون ها را تشکیل می دهند همراه با یک نیروی هسته ای قوی نگه داشته می شوند.

همچنین تحقیقات گذشته نشان می داد که ترکیبات نوترون ها و پروتئین ها می توانند در کنار هم در هسته اتم جمع شوند. باوجود این، تاکنون تنها تعداد محدودی از نوترون هایی که می توانند در هسته جمع شوند، در 8 عنصر سبک از هیدورژن با عدد اتمی 1 تا اکسیژن با عدد اتمی 8 شناسایی شده بودند.

اکنون این دانشمندان یک ایزوتوپ منگنز 40 با 12 پروتون و 28 نوترون، یک ایزوتوپ آلومینیوم 42 با 29 نوترون و ایزوتوپ آلومینیوم 43 با 30 نوترون که هریک 13 پروتون دارند را بوجود آوردند.

به منظور درک اهمیت این کشف، تنها کافی به ذکر این نکته است که از نظر تئوری، ایزوتوپ آلومینیوم 43 نمی تواند وجود داشته باشد.

ضدماده

ذرات ضدماده ذرات زیراتمی هستند که دارای خواصی ضد خواص ذرات ماده طبیعی هستند، برای مثال، یک پوزیترون معادل ضدذره‌ای الکترون با بار منفی است و دارای بار مثبت است.
هنگامی که یک ذره و ضدذره با هم برخورد می‌کنند، نیست می‌شوند و مقدار زیادی انرژی بر اساس معادله مشهور اینشتین E=mc^۲ آزاد می‌کنند.(E معادل انرژی، m معادل جرم، و cمعادل سرعت نور است.)
ذرات ضدماده در برخوردهای با سرعت‌های بسیار بالا به وجود می‌آیند.
در اولین لحظات پس از مهبانگ (انفجار بزرگ) تنها انرژی موجود بود. هنگامی که جهان سرد شد و گسترش یافت، ذرات ماده و ضدماده به میزان مساوی تولید شدند.
اما ضدماده در دنیای امروز نادر است. دانشمندان مطمئن نیستند، چرا.
یک نظریه حاکی از آن است که در آغاز ماده بیشتری نسبت به ضدماده خلق شد، بنابراین حتی پس از نیست‌شدن آنها در تلاقی دوجانبه به قدر کافی ماده طبیعی به جای ماند تا ستاره‌ها و کهکهشان‌ها را بیافریند.
این پدیده در ابتدا در سال ۱۹۲۸ بوسیله فیزیکدان انگلیسی پل دیراک پیش‌بینی شد. او هنگامی که معادله‌هایی را به دست آورد که برای یک الکترون با بار منفی و یک الکترون با بار مثبت – یک ضدذره- صدق می‌کردند، برای اولین بار وجود ضدذره‌ها را پیش‌بینی کرد.
پیش بینی‌های او با تحربیات فیزیکدان آمریکایی کارل آندرسن در سال ۱۹۳۲ اثبات شد.

منبع هنشهری آنلاین

ماشین حساب برای کالری خوراکی ها

ماشین حساب برای کالری خوراکی ها

منبع

نیل بودلر
گزارشگر علمی بی بی سی

کشف بزرگترین سیاهچاله ستاره ای

دانشمندان علوم اخترفیزیک در آمریکا می گویند بزرگترین سیاهچاله ای که در اثر فروپاشی یک ستاره به داخل خود ایجاد شده است را پیدا کرده اند.

این سیاهچاله حدود 7/2 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و توسط منجمان دانشگاه کالیفرنیا در شهر سن دیه گو کشف شده است.

جرم این سیاهچاله که در کهکشان موسوم به "مسیه 33" قرار دارد 16 برابر خورشید است. این یکی از اجرامی است که در قرن هجدهم توسط چارلز مسیه، منجم فرانسوی، کشف شد.

این بزرگترین سیاهچاله ای نیست که تاکنون کشف شده است - سیاهچاله های بسیار عظیمی که تصور می شود یکی از آنها در مرکز راه شیری نهفته باشد خیلی خیلی بزرگتر هستند - اما این بزرگترین نمونه کشف شده است که در اثر فروپاشی درونی یک ستاره واحد به وجود آمده است.

این سیاهچاله در اثر فروپاشی یکی از دو ستاره بزرگ که زمانی در یک منظومه شمسی قرار داشتند به وجود آمده است - ستاره دیگر همچنان وجود دارد اما لایه بیرونی آن به تدریج به داخل همسایه تاریکش مکیده می شود.

پروفسور جرومی اوروز از دانشگاه ایالتی سن دیه گو می گوید منظره این سیاهچاله درحال مکیدن اتمسفر ستاره همجوار خارق العاده خواهد بود.

او گفت اگر در نور فرابنفش به آن بنگرید یک اتسمفر کاملا بسط یافته خواهید دید - گازی خیلی رقیق - و بعد در اطراف سیاهچاله شاهد یک ساختار مدور و منور خواهید بود.

سیاهچاله ها همچنان برای دانشمندان معما هستند با این حال به نظر می رسد که در سراسر کیهان پراکنده باشند و هرچه سر راهشان باشد می مکند - حتی نور.

منجمان می گویند هر چه سیاهچاله های بیشتری کشف کنیم و هرچه بیشتر درباره آنها بدانیم، سریعتر می توانیم حفره های موجود در دانش خود درباره جهان را پر کنیم.

منبع :      http://www.bbc.co.uk/persian/science/

 

مصاحبه دکتر رضا منصوری با بی بی سی علمی

مصاحبه دکتر رضا منصوری با بی بی سی علمی

ماده تاریک

لیز سیوارد
گزارشگر علمی، یورک

سرنخ های ماده تاریک در کهن ترین ستارگان عالم

یک مدل کامپیوتری از جهان در مراحل اولیه پس از انفجار بزرگ به احتمال تشکیل نخستین ستارگان در رشته های زنجیره ای بسیار بلند اشاره دارد.

نحوه شکل گیری این ساختارها که قطر آنها می توانسته هزاران سال نوری باشد، ناشی از حضور "ماده تاریک" بوده است.

هرچند ظاهرا ماده تاریک تشکیل دهنده بخش اعظم ماده موجود در جهان است اما دانشمندان چیز زیادی درباره اش نمی دانند.

دانشمندان هفته پیش به یک جشنواره علمی که توسط انجمن بریتانیایی پیشبرد علوم در دانشگاه یورک تشکیل شد گفتند که مطالعه آنها می تواند ماهیت واقعی ماده تاریک را آشکار سازد.

لیانگ گائو و تام تیونز از دانشگاه دورهام بریتانیا همچنین یافته های خود را در نشریه "ساینس" گزارش کردند.

منجمان معتقدند که بیش از سه چهارم ماده جهان ممکن است "تاریک" باشد. این ماده نور قابل رؤیت از خود ساطع یا منعکس نمی کند و بنابراین مستقیما قابل مشاهده نیست. اما ماده عادی (شامل گاز و غبار، ستارگان و سیاراتی که در فضا می بینیم) را جذب می کند.

همین کنش و واکنش است که به دانشمندان اجازه می دهد وجود آن را استنباط کنند - حتی وقتی نمی توانند بگویند که چیست.

با این حال تحقیقات تازه ممکن است سرنخ هایی درباره خواص ماده تاریک به دست دهد. مدل های کامپیوتری حاکی از وجود ارتباطی میان آن رشته های زنجیره ای ستارگان اولیه جهان و دمای ماده تاریک میان آنها است.

تام تیونز از "موسسه کیهان شناسی محاسباتی" دورهام به جشنواره علمی یورک گفت: "آنچه برای اولین بار یافتیم این است که ماهیت ماده تاریک برای ماهیت نخستین ستارگان اهمیت حیاتی دارد."

"در ماده تاریک سرد ذرات خیلی کند حرکت می کنند؛ در ماده تاریک گرم ذرات خیلی سریع حرکت می کنند."

"ما دریافتیم که اگر ماده تاریک حاوی این ذرات سریع باشد، در آن صورت نخستین ستارگان در رشته های باریک و خیلی بلند شکل می گرفته اند."

"این رشته ها دارای طولی در حدود یک چهارم راه شیری (یعنی حدود 50 هزار سال نوری) هستند و میزان ماده و گاز موجود در آنها حدود 10 میلیون برابر جرم خورشید است، که سوخت زیادی برای تعداد کثیری ستاره فراهم می کند."

مجموعه غریب

برخی ستارگان تشکیل شده در این رشته ها دارای جرم نسبتا کمی بوده اند که برای دانشمندان جالب است چرا که عمر آنها را بلند می کند و می توانند تا امروز دوام آورده باشند.

دکتر تیونز افزود: "در مقابل آنچه در (شبیه سازی با) ماده تاریک سرد روی می دهد خیلی خیلی متفاوت است."

"اینجا نخستین ستارگان در توده های کوچک ماده تاریک شکل گرفتند، به طوریکه در هر توده ماده تاریک فقط یک ستاره به وجود آمد. و این ستارگان احتمالا همچنین خیلی عظیم هستند."

وی گفت: "چون این ستارگان خیلی عظیم هستند، خیلی سریع می میرند؛ بنابراین چنین ستارگانی را امروز در راه شیری پیدا نمی کنید."

دانشمندان معتقدند که دمای ماده تاریک نشانگر خوبی برای مواد تشکیل دهنده آن است.

تیم محققان امیدوار است منجمانی که آسمان را برای یافتن نشانه های ستارگان خیلی کهن می کاوند جواب برخی سوالات را بیابند.

اگر ماده تاریک گرم باشد، آنوقت برخی از این ستارگان اولیه ممکن است در راه شیری هم یافت شوند.

دکتر تیونز افزود با این حال ردیابی ستارگان عظیم شکل گرفته در ماده تاریک سرد نیازمند تلسکوپ های خیلی قوی است که "بتوانند دورترین نقاط کیهان را رصد کنند."

"ما نمی دانیم ماده تاریک چیست، ما نمی دانیم نخستین ستارگان چه هستند. اگر این دو مساله را کنار هم قرار دهیم، وقتی راجع به یکی بیشتر بدانیم، آنوقت می توانیم درباره دیگری نظر دهیم."

منبع :      http://www.bbc.co.uk/persian/science/

در مورد ماده تاريک

جاناتان آموس
گزارشگر علمی بی بی سی

کشف سرنخ های تازه در مورد ماده تاريک

منجمان برای نخستين بار موفق شده اند پاره ای از مشخصه های فيزيکی ماده تاريک (dark matter) را در قالب اعداد و ارقام ملموس بيان کنند.

اين ماده غيرعادی که کيهان را پر کرده اما با تکنولوژی های فعلی قابل رؤيت نيست، يکی از معماهای بزرگ علم نوين به حساب می آيد.

اما پژوهشگران نسبت به يک چيز اطمينان دارند: اينکه ماده تاريک وجود دارد.

اکنون تيمی از موسسه نجوم دانشگاه کمبريج دست کم توانسته است حد و مرز تراکم آن در فضا را مشخص کند و "دمای" آن را اندازه بگيرد.

پروفسور گری گيلمور به بی بی سی گفت: "اين نخستين سرنخی است که از ماهيت اين ماده به دست آورده ايم. برای نخستين بار، اکنون عملا با جنبه های فيزيکی آن سر و کار پيدا کرده ايم."

دانشمندان اطلاعات زيادی درباره آنچه ماده باريونی می نامند - ماده "عادی" که ستارگان، سيارات و موجودات زنده از آن تشکيل شده اند - دارند، اما آنها برای درک ماده اصلی سازنده کيهان در تقلا بوده اند.

دوازده کوتوله

اخترشناسان نمی توانند ماده تاريک را مستقيما رديابی کنند زيرا هيچگونه نور يا تشعشعی ساطع نمی کند.

با اين حال حضور آن را می توان از چرخش محوری کهکشان ها استنتاج کرد: ستارگان کهکشان ها با چنان سرعتی در حرکت هستند که اگر به خاطر قوه جاذبه يک نوع ماده نامرئی نبود، در اثر قوه گريز از مرکز فرار می کردند و کهکشان ها متلاشی می شدند يا اصلا از ابتدا شکل نمی گرفتند.

مطالعات نشان می دهد که ماده تاريک تقريبا 80 تا 85 درصد ماده موجود در جهان را تشکيل می دهد.

اکنون تيم پژوهشگران دانشگاه کمبريج با مطالعه دقيق دوازده کهکشان کوتوله که در کرانه های کهکشان ما، راه شيری، قرار دارند اطلاعات تازه ای درباره ماده تاريک فراهم آورده اند.

آنها با استفاده از بزرگترين تلسکوپ های موجود جهان، از جمله رصدخانه عظيم "وی ال تی" در شيلی (وابسته به رصدخانه جنوبی اروپايی) نقشه های سه بعدی کهکشان ها را تهيه کرده و از حرکات ستارگان آنها برای "رديابی" تاثير ماده تاريک موجود در ميان آنها و اندازه گيری دقيق وزن آن استفاده کرده اند.

آنها با انجام هفت هزار محاسبه جداگانه به اين نتيجه رسيدند که ميزان جسم سياه موجود در کهکشان ها تقريبا چهارصد برابر ماده عادی آنهاست.

محتمل ترين معادل برای ماده تاريک همان "ذرات سنگين با تعامل ضعيف" يا به اصطلاح ويمپ (Wimp) است.

دانشمندان معتقدند که اين ذرات کهن از انفجار بزرگ به جا مانده اند.

برخی تعميم های نظريه "مدل استاندارد ذرات بنيادی" داير بر توضيح پذيرفته شده ماده و نيرو، وجود اين ذرات را پيش بينی می کند. اما وجود آنها همچنين به توضيح ساختمان و هندسه جهان قابل مشاهده کمک زيادی خواهد کرد.

همسايگان بزرگ

پژوهش دانشگاه کمبريج همچنين به دستاورد مستقل و جداگانه ديگری منجر شده است: مطالعه دقيق کهکشان های کوتوله به دانشمندان اجازه داد جرم کهکشان ما را با دقت بيشتری نسبت به گذشته اندازه بگيرند.

پروفسور گيلمور گفت: "معلوم شد که جرم کهکشان راه شيری بيش از آن است که تاکنون تصور می کرديم."

"اکنون به نظر می رسد که راه شيری بزرگترين کهکشان موجود در جهان محلی است، و حتی از اندرومدا هم بزرگتر است. تا همين چند ماه قبل پنداشته می شد که جای آنها برعکس است."

تيم دانشگاه کمبريج انتظار دارد نخستين نتايج مطالعه اش ظرف چند هفته آينده آماده ارائه به يک نشريه ممتاز اخترفيزيکی باشد.

منبع :      http://www.bbc.co.uk/persian/science/

یک ستاره سوخته

کشف بقایای یک ستاره سوخته در همسایگی ما در جهان

منجمان موفق به کشف یکی از نوادر فضایی در همسایگی ما در جهان شده اند - بقایای یک ستاره مرده با مشخصه های غیرعادی.

این شیء، موسوم به ستاره نوترونی، با استفاده از تلسکوپ های فضایی و رصدخانه های زمینی کشف شد.

اما به نظر می رسد این یکی، که در صورت فلکی دب اصغر واقع است، فاقد برخی از مشخصه های کلیدی یافت شده در سایر ستارگان نوترونی باشد.

قرار است جزئیات این مطالعه توسط تیمی از محققان آمریکایی و کانادایی، در نشریه "استروفیزیکال" چاپ شود.

اگر این یافته تایید شود، تنها هشتمین "ستاره نوترونی منزوی" شناخته شده خواهد بود - یعنی یک ستاره نوترونی که فاقد بقایای ابرنواختری، یا یک ستاره جفت، یا تپش های رادیویی است.

این شیء به یاد شخصیت شرور فیلم "هفت دلاور"، ساخته دهه 1960 ، کالوِرا نامگذاری شده است.

نویسندگان مقاله استروفیزیکال تخمین می زنند که این شیء 250 سال نوری تا هزار سال نوری از ما فاصله داشته باشد. به این ترتیب کالورا یکی از نزدیک ترین ستارگان نوترونی به زمین است و شاید هم نزدیک ترین باشد.

وقتی عمر ستاره ای تمام می شود یکی از احتمالات، تبدیل آن به ستاره نوترونی است. وقتی سوخت ستارگانی که جرم آنها چهار تا هشت برابر خورشید است تمام می شود، در انفجاری موسوم به ابرنواختر لایه های بیرونی خود را از دست می دهند.

آنچه باقی می ماند بقایای ابرنواختر است. سپس بخش مرکزی ستاره زیر وزن خود سقوط می کند و باعث ترکیب پروتون ها و الکترون ها و تولید نوترون ها می شود. نام ستاره به همین دلیل نوترونی است.

جستجوی داده ها

رابرت راتلج از دانشگاه مکگیل در شهر مونترِئال کانادا اولین کسی بود که متوجه این شیء شد.

وی به مقایسه کاتالوگی از 18 هزار منبع آسمانی اشعه ایکس که توسط ماهواره آلمانی-آمریکایی "روسَت" تهیه شده، با کاتالوگ اشیایی که در نور قابل رؤیت، مادون سرخ، و امواج رادیویی ظاهر شدند پرداخت.

پروفسور راتلج تشخیص داد که یکی از منابع روسَت (Rosat) به نام 1RXS J141256.0+792204 در هیچ یک از طول موج های دیگر همتایی ندارد.

سپس گروه منجمان تلسکوپ فضایی "سوئیفت" ناسا را در اوت 2006 به سوی این شیء نشانه رفت. تلسکوپ اشعه ایکس سوئیفت نشان داد آن منبع صدور اشعه ایکس همچنان وجود دارد و تقریبا همانقدر انرژی ساطع می کند. روسَت در سال های 1990 تا 1999 به گردآوری منابع آسمانی اشعه ایکس پرداخت.

رصدهای سوئیفت به گروه امکان داد موقعیت این شیء را با دقت بیشتر محاسبه کنند و معلوم شد که این به هیچ شیء شناخته شده دیگر فضایی ارتباط ندارد.

محققان سپس با تلسکوپ 1/8 متری "جمنای شمالی" در هاوائی و رصدخانه فضایی اشعه ایکس چاندار به مطالعات خود ادامه دادند.

خواص غیرعادی

اینکه کالوِرا دقیقا چه نوع ستاره نوترونی است همچنان یک معماست. به گفته دکتر راتلج، هیچ تئوری پذیرفته شده عمومی دیگری برای توضیح اشیایی مانند کالوِرا که در طیف اشعه ایکس، درخشان، اما در نور قابل رؤیت، محو، هستند وجود ندارد.

وی گفت: "یا کالورا یک نمونه غیرعادی از یک نوع شناخته شد ستاره نوترونی است، یا نوع جدیدی از ستاره نوترونی است، یعنی نخستین نمونه در نوع خود."

موقعیت کالورا یعنی فاصله زیاد آن از سطح کهکشان راه شیری نیز یک معما است. پژوهشگران بر این باورند که این شیء بقایای ستاره ای است که زمانی در سطح پرستاره کهکشان ما می زیسته و بعدا در یک ابرنواختر منفجر شده است.

کالورا برای رسیدن به موقعیت فعلی باید راه خود را به خارج از سطح کهکشان باز کرده باشد.

منبع :      http://www.bbc.co.uk/persian/science/

«چه می‌شد من هم می‌توانستم روی آب راه بروم؟»

شنیدن برخی كرامات و یا داستان‌های مرتاض‌های هندی گاهی اوقات انسان را قلقلك می‌دهد كه: «چه می‌شد من هم می‌توانستم روی آب راه بروم؟» كار چندان سختی نیست. ما به شما می‌آموزیم.

پیش از هر كاری بهتر است كمی دانش فیزیك شما را تقویت كنیم و آن چیزیهایی كه یادتان رفته را به یادتان بیاوریم. فیزیك دبیرستان كه یادتان هست؟ نیروی چسبندگی؟

نیروی بین مولكولی چسبندگی نیرویی است كه سبب می‌شود یك ماده جامد، مایع یا گاز باشد. گازها كمترین نیروی چسبندگی بین مولكولی را دارند و جامدات بیشترین نیرو را. به همین دلیل شما نمی‌توانید پایتان را در چوب فرو كنید اما در آب می‌توانید.

اسحاق نیوتن، دانشمند انگلیسی، كه در قرن ۱۷ میلادی زندگی می‌كرد متوجه نیروی بین مولكولی شد و برای آن فرمولی به دست آورد كه می‌شد بسته به جنس ماده، نیروی بین مولكولی آن را محاسبه كرد.

بخش زیادی از مایعات موجود در جهان رفتار بین مولكولی همانند آنچه نیوتن توصیف كرده و در فرمول آورده است از خود نشان می‌دهند. با این حال تعدادی از مواد هم از این قاعده مستثنی هستند. به این مواد، سیالات غیرنیوتنی می‌گویند.

در سیالات غیرنیوتنی نیروی بین مولكولی بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است كه نیوتن توصیف كرده است. با نیروی بین مولكولی می‌توان رفتار مواد را پیش‌بینی كرد اما در مورد سیالات غیرنیوتنی هیچ پیش‌بینی معنا ندارد.

در حقیقت سیال غیرنیوتنی سیالی است كه نیروی چسبندگی آن تغییر می‌كند و تقریبا می‌توان گفت چسبندگی در این سیالات را نمی‌توان تعریف كرد.
یكی از راه‌های كم‌هزینه تولید یك ماده غیرنیوتنی، استفاده از آرد ذرت است. آرد ذرت را بك یك فنجان آب اضافه كنید و آن را به آرامی هم بزنید. بعد از مدتی یك مایع كرم مانندی با رنگ روشن به دست می‌آید.

حال برای اینكه این ماده را آزمایش كنید می‌توانید از راه‌های زیر استفاده كنید:
اگر روی سطح سیال با انگشتتان ضربه بزنید یا به طور ناگهانی ظرف را وارونه كنید، عكس‌العمل سیال درون ظرف بیشتر مانند جامدات است تا مایعات.
رفتارهای مهربانانه‌تر مانند این كه به آرامی قاشقی را در سیال فرو كنید، باعث می‌شود رفتار سیال شبیه مایعات باشد.

اگر بخواهید قاشق را به تندی از مایع خارج كنید، باز هم مایع حالت جامد به خود می‌گیرد.

بازی جالب‌تری كه می‌توانید با این سیال انجام دهید، راه رفتن روی آن است. چون بخشی از این سیال را آب تشكیل می‌دهد، پس پر بیراه نیست كه بگوییم شما با این روش دارید روی آب راه می‌روید.

با درست كردن حجم بیشتری از این سیال و ریختن آن درون یك تشت می‌توانید راه رفتن روی یك مایع را تجربه كنید. كافی است از روی آن رد شوید. فقط یادتان باشد كه با سرعت از روی آن رد شوید تا سیال حالت جامد به خود بگیرد.
به جز راه رفتن روی آن، سیال غیرنیوتنی كاربردهای دیگری هم دارد. یكی از این كاربردها در تهیه لباس‌های ضد گلوله است. دانشمندان در تلاشند با كمك این مواد لباس ضد گلوله بسازند، زیرا سیالات غیرنیوتنی انرژی گلوله را به راحتی جذب می‌كنند و از طرف دیگر قابل انعطاف هستند و مانع از حركت بدن نمی‌شوند

منبع